Η Φελίσια Τανγκ πεθαίνει

Σε μια προηγούμενη ζωή πήγαινα στο Σαν Μπερναντίνο περνώντας από το ράντσο του Γουίλιαμ Μονρό. Πριν έρθουν τα βαγόνια της Σάουθερν Πασίφικ, πριν έρθει η καταραμένη απαγόρεψη του 1919, πριν αθροιστούν τα 240 εκτάρια της Μονρόβια σαυτά της Σάντα Μόνικα και της Πασαντίνα και φτιαχτεί η κομητεία του Λος Άντζελες. Τον ίδιο ήλιο είχε τότε, έβλεπες λιγοστούς ινδιάνους και άκουγες ιστορίες βετεράνων της μεξικάνικης επανάστασης - κάποιοι γέροι θυμούνταν ιστορίες ακόμα παλιότερες, από τον καιρό των Ισπανών.

Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω τον επικήδειο, ακούω Μονρόβια και σκέφτομαι τη Φελίσια Τανγκ νεκρή, βασανισμένη και πνιγμένη, σκέφτομαι ένα φόνο που είναι κάτι παραπάνω από έγκλημα. Περνάνε στο νου μου διάφορα μοτίβα, ο ήλιος, η θρησκεία, το σεξ, όλοι οι άξονες πάνω στους οποίους κινήθηκε η ζωή της Φελίσιας και του Μπράιν Λη.

Από τη Σιγκαπούρη στο Περθ κι από κει στη Μονρόβια. Από το καθολικό σχολείο θηλέων σε γυμνές φωτογραφίσεις και στα ημερολόγια του πλέυ μπόυ. Τα φουσκωμένα βυζιά και το ξυρισμένο μουνί ήσαν εμβληματικά του Λος Άντζελες στα 90'ς, της εποχής του μπέιγουτς: ασιατικά λαγουδάκια σε λάγνες πόζες, υπό το Zeitgeist της Πάμελα Άντερσον. Ον λάιν πόκερ, υποθήκες και δάνεια σε προσπάθεια απεγκλώβισης, απεγκλώβισης από τι; Από την υποψία ότι σε εποχή ιντερνετικού ανταγωνισμού θα έπρεπε να περάσει στο χαρντκόρ; Ή μήπως προσπάθεια για συμμετοχή σε μέινστρημ ταινίες, πέρα από κάμεο σε κωμωδίες τύπου αμέρικαν πάι και ρολάκια δίπλα στον Τζάκι Τσαν;

κι ο Μπράιαν Λη Ραντόουν χαράζει τη δική του σουρρεαλιστική πορεία, παπάς κι απόφοιτος θεολογίας, περιζήτητος εργένης σε ριάλιτι, εραστής από τον Απρίλιο και το Βέγκας. Τι τον τράβηξε στη Φελίσια, κίτρινος πυρετός, το σύνδρομο του λευκού ιππότη, η λαχτάρα να ξεπεράσει το παρελθόν του, το σελέμπριτυ σαμπ-κάλτσιουρ που μολύνει όλη την κοιλάδα, ή μήπως η αγνή, ανόθευτη φαντασίωση να γαμήσει το κορίτσι του ιλλουστρασιόν σέντερφολντ, να μετατρέψει την αυνανιστική πρώτη ύλη σε καθημερινότητα; Ίσως τίποτα απόλα αυτά, μπορεί η ιστορία να είναι βαρετή και κοινότοπη όσο όλοι οι έρωτες που μόνο στα μάτια των ερωτευμένων είναι μοναδικοί.

Ενοχή, ζήλεια, ουσίες;

Θλιβερές υποθέσεις, σκάνδαλα που εκτείνονται δυο-τρεις γειτονιές, δημοσιεύματα δίλεπτα, στήλη σε προτελευταία σελίδα εφημερίδας, και μόνο στο ίντερντετ, ως απομεινάρι μνήμης, ως προσθήκη σε κάποιο ψηφιακό αρχείο, κάποια γυμνά, λίγα αφιερώματα στο γιουτουμπ, λίγα περισσότερα κλικ σε κάποια μηχανή αναζήτησης: τίποτα δεν χάνεται, τα πάντα ανασύρονται, όλες οι μικρές τραγωδίες μένουν στην επικαιρότητα κάποιου μυαλού.

Τρίμπιουτ

Ο φανταστικός παπούς μου
είναι φρεναδόρος
στα τραίνα.
Σκαρφαλώνει την Καλιφόρνια πάνω ως κάτω,
κυρίως αγαπά το Φρέσνο και το Σοσαλίτο
όταν με γράσα στα χέρια
σταματά
και πίνει και αγγίζει γυναίκες
σε όλη την ακτή που ανεβάζει και κατεβάζει
βαγόνια
Η Γιούνιον Πασίφικ.

Τον ρώτησα κάποτε αν γνώρισε
Τον Γκίνσμπεργκ ή
το Μπουκόφσκι:
ο Γκίνσμπεργκ, είπε, μεγάλη πούστρα
αλλά είχε κάτι.
Τον άλλο δεν τον γνώρισα
μου είπαν ότι μένει στο Λ.Α
που εγώ σιχαίνομαι.

Εγώ βόηθαγα αλήτες να μπαίνουν
στα βαγόνια.
Συχνά πίναμε μαζί
αλλά δεν τους καταλάβαινα
και δε με ένοιαζε
αφού ήξερα ότι σε λίγο
θα έτρωγα με τα γρασωμένα χέρια μου.

Εμένα με καταλαβαίνεις, τον ρώτησα.
Όχι πάντα, μόνο όταν τα χνώτα μας μυρίζουν το ίδιο,
μου είπε.
Αλλά δεν έχει σημασία.
Και συ ανεβαίνεις λαθραία στα βαγόνια
ελπίζοντας ότι μπήκες σωστά, πως πάμε νότια
και θα κατέβεις στην μπάχα και θα κατηφορίσεις
στο Μεξικό.

Έχεις δίκιο, του είπα, δεν το σκέφτηκα έτσι.
Μόνο ότι οι ράγες ήταν αρκετά μακριές
και θα προλαβαίναμε να πιούμε φτηνές μπύρες παρέα
και να πάρουμε κι άλλους στα βαγόνια
και όταν σταματήσουμε
να μου δείξεις και μένα
πως να αγγίζω
γυναίκες
με γράσα
στα χέρια.

νύχτες αργίας

Ξεκινάμε νωρίς, χωρίς τις γυναίκες, να φάμε στο ρώσικο. Ανυσηχώ ότι καθυστερούμε απαράδεχτα, ότι δε θα προφτάσουμε να κουρουμπελιαστούμε για το δεύτερο μέρος της νύχτας, την επιδρομή μας σε ολόκληρη τη ρώσικη συνοικία, και παραγγέλνω ένα μπουκάλι βότκα. Από της φτηνές. Ίστοκ. Υπάρχουν και φθηνότερες, παρασκευασμένες σε φαρμακευτικές εγκαταστάσεις στη νότια Κίνα, αλλά μου έχουν πει επανειλημμένα ότι αυτές οι μαλακίες τυφλώνουν, ή τουλάχιστον ότι περνάνε 3 μέρες πριν συνέρθεις. Παίρνω και δεύτερο μπουκάλι ΙΣΤΟΚ και αρχίζω να εντοπίζω δισταγμό στα μάτια των φίλων μου. Φοβούνται ότι σύντομα δε θα μπορούμε να διατηρήσουμε τα προσχήματα, να μείνουμε μέσα στις γραμμές, ή τουλάχιστον να αντέξουμε μέχρι τις 5 το πρωί, που είναι το μεγαλεπίβολο πλάνο. Καγχάζω, ανάβοντας κι άλλο τσιγάρο. Ρωτάω τη σερβιτόρα αν θαρχίσει κάποια στιγμή το γαμημένο το σόου, αλλά μου λέει, απόψε δεν έχει. Σπάζομαι, ήθελα να ακούσω τον τύπο να τραγουδά την Κατγιούσα, μια απίστευτη προσωπική μου εμμονή – η γυναίκα μου με βεβαιώνει ότι συχνά, όταν είμαι πιωμένος, μουρμουράω ή σφυρίζω την Κατγιούσα στον ύπνο μου. Τρώμε, πίνουμε, καπνίζω. Αθροίζονται άδεια μπηροπότηρα και σφηνάκια στο τραπέζι, σπρώχνοντας το κοτόπουλο Κιέβου και τις γεμιστές πιπεριές, παρακάμπτοντας τασάκια και κινητά, μέχρι που αποφασίζουμε να την κάνουμε, φορτωνόμαστε σε διάφορα ταξί και γραμμή για τα ύποπτα.

Ο φωτισμός στο πρώτο είναι για τον πούτσο και οι γκόμενες για τα μπάζα. Κάποιος βλέπει τα φρύδια μου να σμίγουν και με κερνά μια μπύρα καλοκάγαθα. Χαλαρώνω, ανάβω τσιγάρο, κοιτάζω ολόγυρα. Είναι η ώρα για το πρώτο κατούρημα της βραδιάς, μια στιγμή δυνητικά περίπλοκη και επικίνδυνη σε κάθε κλαμπ κινέζικης πόλης – θα προτείνουν να μου κάνουν μασσάζ στο ουρητήριο, θα περιμένει ο τύπος πενήντα σεντς φιλοδώρημα επειδή μου σκούπισε τα χέρια με ζεστή πετσέτα; Κατουράω και γυρίζω πενήντα σεντς ελαφρότερος, αποφασισμένος να φύγω από κει μέσα πάραυτα και τους πείθω να την κάνουμε για το νησί του θησαυρού, όπου το σόου πρόκειται να αρχίσει. Κάτι δεν πάει καλά, το αισθάνεσαι βαθιά μέσα σου, μια απαράδεχτη καθυστέρηση, οι λιγοστοί θαμώνες, οι απουσία των χορευτριών και αίφνης!.. σου σκάνε το παραμύθι, κάτι η αστυνομία απέξω να μαζεύει πουτάνες επειδή κάποια αφρικάνικη εμπορική αντιπροσωπία έχει σκάσει μύτη στην πόλη, κάτι η λάθος μέρα, και όλες οι στριπτιζούδες απουσιάζουν. Το κενό του προγράμματος συμπληρώνει ένας νέγρος σε ποδήλατο που κόβει γύρες στην πίστα, στροβιλίζοντας μανουάλια αναμμένα πάνω από το κεφάλι του, κι ενώ η δυσπιστία περνά τη μπάλα στην απογοήτευση, τα μεσάνυχτα με βρίσκουν να φωνάζω, τι στον πούτσο κάνω σαυτές τις γαμημένες ερημιές στις εσχατιές του κόσμου, αναμφίβολα μισομεθυσμένος σε ποιητικό οίστρο. Πάμε στον παλιό ελέφαντα, λέει ο Καναδός, το σόου δεν μπορεί να είναι χειρότερο και ξεκινάμε, ένα βακχικό μπουλούκι στα όρια των πεζοδρομίων και της ευπρέπειας, αποφασισμένοι, αποφασισμένοι για τί πράμα; 10, έστω 5 χρόνια πριν, είσαι σίγουρος, η καταστάσαση θα εκτροχιαζόταν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τώρα όλα τα σημάδια είναι εκεί, κάποιος χασμουριέται, κάποιος μιλάει ΓΙΑ τη γυναίκα του, για όνομα της Παναγίας, θες να πεις, οποιαδήποτε άλλη συζήτηση εκτός απαυτή, θες τουλάχιστον ένας από τους φίλους σου να ξεφύγει, να παίζει μπουνιές με τον μπάουνσερ από το Βλαδιβοστόκ, να κολλήσει στη μεθυσμένη βυζαρού που κάθεται στο δίπλα τραπέζι με τη φίλη της, σου κάνει τα γλυκά μάτια, η φίλη της την κάνει για λίγο διακριτικά, επιτρέποντας σε άλλες συνθήκες να πας να της πεις την ΑΤΑΚΑ, οποιαδήποτε ατάκα, εφόσον είναι τόσο χάλια από τα ξύδια που όπως λέω στον αυστραλοκαναδό, βρίσκεται ένα κέρασμα μακριά από το να σου κάνει τσιμπούκι στην τουαλέτα..

Ανεκπλήρωτες φαντασιώσεις, οι μπύρες και τα σφηνάκια δεν αρκούν, δε φτουράνε σαυτή την καμπή της βραδιάς, κανείς δεν μεθάει, απλά κουράζεται, κι αυτή τη στιγμή, παλέβοντας να το σώσουμε πάμε στο σίγουρο, το μπαρ με τις μογγόλες, τίγκα σε μια αρχαία γενιά εκπατρισμένων, εκεί που βλέπεις το πρώην αφεντικό σου να φορά λουστρίνια μ άσπρες κάλτσες, και να φλερτάρει μια μογγόλα που γεννήθηκε μογγόλος δίχως να το ξέρει, ή ίσως και να το ξέρει, ποιός είσαι εσύ τώρα που θα κριτικάρεις, σιγά μην πας και στην εκκλησία το πρωί. Κάποιοι πλακώνονται στα χοτ ντογκ, κι εσύ αγωνίζεσαι να καταλάβεις αν ο ρώσος που παραπονιόταν μεθυσμένος έξω από το προηγούμενο, όντως έχασε διαβατήριο και εισητήρια και δεν είχε που να πάει και τι να κάνει – μια τσακισμένη αδελφότητα από μπέκρες και σκλάβους των γραφείων.

Αρχίζει να φωτίζει, γυρίζω, προσπαθούσε όντως να εξηγήσει στον κινέζο θυρωρό εκείνος ο τύπος ότι έχασε τον φορτιστή του κινητού; Τελευταίο τσιγάρο στο ξημέρωμα, οι πρώτοι συνταξιούχοι που βγάζουν τα σκυλιά τους να χέσουν ή που το ρίχνουν στο τάι τσι και τις ασκήσεις, μια πραγματική ερημιά του μυαλού και μετά τίποτα.

Ιαπωνία 2004

Έχω παρατηρήσει ότι μου είναι αδύνατο να γράψω σοβαρά (λέμε τώρα) και περιγραφικά για την Ιαπωνία. Ο πλανήτης Ιαπωνία βρίσκεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, μέσα σε ένα διαστροφικό νεφέλωμα. Μιλάμε για έναν τόπο που έχει για πιό διάσημο πίνακα ζωγραφικής του 19ου αιώνα μια γυναίκα που βιάζεται από ένα χταπόδι. Έναν τόπο γεμάτο αυτόματα σημεία πώλησης, που ρίχνεις κέρματα και σου φτύνουν έξω χρησιμοποιημένα κυλοτάκια. Έναν τόπο, που έχει 3127 εταιρείες που πουλάνε δονητές, ψεύτικα βυζιά και φουσκωτές κούκλες. Όχι καταστήματα. Όχι αλυσίδες καταστημάτων. ΤΡΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΕΦΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ. Αυτό το νούμερο είναι επικό, κολοσσιαίο, πελώριο και μπορείς να το συλλάβεις ενορατικά σε όλη του τη μεγαλειότητα μόνο μετά από ένα μπουκάλι αψέντι και οχτώ χαρτόνια άσιντ. Συνεκδοχικά, αφήγηση του στυλ, ωραίες λίμνες και χαριτωμένοι ναοί, είναι παντελώς άκυρη κι αδόκιμη, γιαυτό βάζω μόνο μερικές φωτογραφίες από το ταξίδι μου.

εδώ κρεμάγανε τους πειρατές στο νότο

μπαρόκ ρέπλικα πειρατικού καραβιού στη λίμνη Χακόνε

χάι τεκ γκαράζ στη Γιοκοχάμα

ένα εθνικό φετίχ
στο Χαρατζούκου μερικές πιτσιρίκες φοράνε τα εσώρρουχα πάνω από τα ρούχα. Σοβαρά.

γκέισσες

σιντοϊστικός γάμος
Σάκε! ο μεγάλος μπρούτζινος βούδδας στην Καμακούρα

Κουρτζ

..Kurtz had apparently intended to return himself, the station being at that time bare of goods and stores, but after coming three hundred miles, had suddenly decided to go back, which he started to do alone in a small dugout with four paddlers, leaving the half-caste to continue down the river with the ivory. The two fellows there seemed astounded at anybody attempting such a thing. They were at a loss for an adequate motive. As to me, I seemed to see Kurtz for the first time. It was a distinct glimpse: the dugout, four paddling savages, and the lone white man turning his back suddenly on the headquarters, on relief, on thoughts of home - perhaps; setting his face towards the depths of the wilderness, towards his empty and desolate station.

Ο Μάρλοου βλέπει με το νου του τον Κουρτζ να γυρίζει στο σκοτάδι, χωρίς λόγο, χωρίς κίνητρο, ένας άντρας με τερατώδεις αρετές και γιγάντια οράματα επιστρέφει στη μαύρη καρδιά της ζούγκλας, σε μια πρωτόγονη μοναξιά, στην αποκτήνωση, την αρρώστεια και τέλος το θάνατο. Το κίνητρο που ψάχνουν οι έμποροι του Κεντρικού Σταθμού, το κίνητρο που προσπαθεί να καταλάβει ο αφηγητής ενώ το ατμόπλοιο σέρνεται στα νερά και τις ομίχλες του ποταμού, το κίνητρο που συνεχίζει να του διαφεύγει ενώ ο μαύρος που πιλοτάρει σκοτώνεται, ενώ ο ρώσος αρλεκίνος στον Εσωτερικό Σταθμό υμνεί τον Κουρτζ σαν υπεράνθρωπο (έχοντας για φόντο τα παλουκωμένα κεφάλια στο φράχτη), ενώ ο ίδιος ο Κουρτζ, πάνω σε ένα φορείο, με σκελετωμένο χέρι σταματά τη σφαγή των λευκών - το κίνητρο που εξηγεί τον ιδιότυπο αναχωρητισμό του άντρα, την απόρριψη της ευρώπης, τη βίαιη απόσπαση του ελεφαντόδοντου από τις άλλες φυλές, το αίμα, την απότομη προτροπή στο τέλος του δοκιμίου του για τον εκπολιτισμό της Αφρικής - EXTERMINATE THE BRUTES!- το κίνητρο αυτό δεν ανιχνεύται πουθενά. Εκ των υστέρων, μπορείς να γράψεις για τις πλάνες της αποικιοκρατίας, τις προκαταλήψεις των ευρωπαίων, τη σύγκρουση του πολιτισμού με τη βαρβαρότητα, αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρος αν η σκοτεινή καρδιά ανήκει στην αφρική ή στον Κουρτζ, αν επιλέγει ή αν απλά αφήνεται, πέρα από εξορθολογισμούς, πέρα από τις επιφάσεις των πράξεών του, πέρα από τα αφελή οράματα των συγχρόνων του.

Αλλάζω δρόμο - ίσως ο κόσμος είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινός αυτές τις μέρες και ίσως τα γραπτά του Κόνραντ, αλλά και του Στάνλευ, του Λίβινγκστον, του Μπέρτον, ακόμα και του υμνητή της αποικιοκρατίας (γιαυτούς που δεν πιάνουν τον αυτοσαρκασμό) Κίπλινγκ, μοιάζουν εξωτικά και χαριτωμένα και απλουστευτικά, αλλά αυτοί που έχουνε πάει στους σκοτεινούς τόπους, στρατιώτες, έμποροι, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι, περιηγητές καταλαβαίνουν ότι οι διαχωριστικές γραμμές λεπταίνουν, το δίκιο και το άδικο, η ηθική κι η πράξη-

είναι μια λαχτάρα που ξεπερνάει τις ιδέες που έχεις για τον εαυτό σου και τα σχήματα που έχεις οργανώσει στο κεφάλι σου για να παγιδεύεις τον κόσμο και τις όψεις του, όχι τόσο ιδέα όσο κάτι που ακούς ή μυρίζεις, κάτι που δεν εξορθολογίζεται, κάτι που δεν είναι κίνητρο για να καταλάβουν οι άλλοι, κάτι που έρχεται από μακριά και σε χτυπά σα χίλια σφυριά - όχι να φύγεις, αλλά να χαθείς, μια επιστροφή με την ουσιαστικότερη σημασία.

Δε μου βγαίνει με τίποτα - Mistah Kurtz - he dead!

καρατέκες, χαρτογράφοι, νεοέλληνες

Μπαίνεις στο μπαρ, είναι μόλις δυο το απόγεμα και με βλέπεις να σου νεύω από τη μπάρα. Έχω ένα μισογεμάτο μπυροπότηρο μπροστά μου, είσαι σίγουρος ότι είναι τουλάχιστον το πέμπτο - γυαλίζουν τα μάτια μου - αλλά σε βεβαιώνω ότι είναι μόλις το δεύτερο και βρίσκομαι σε ασυνήθιστα κέφια. Πιάνουμε κουβέντα για κάτι άσχετο, αλλά λίγα λεπτά αργότερα βρίσκομαι να αναλύω ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: τους λόγους για τους οποίους ο Τζάκυ Τσαν είναι μια ατραγούδιστη μεγαλοφυία.

Στις περισσότερες σκηνές ξύλου και τσαμπουκά σε ταινίες πολεμικών τεχνών, ο ήρωας όχι μόνο δεν αποφεύγει τη σύγκρουση, αλλά συχνά την προκαλεί. Ο Τζάκυ κάνει ότι μπορεί να ξεφύγει, κι αυτό είναι το πρώτο στάδιο της κωμωδίας. Ο μέσος ήρωας αφήνεται να περιτριγυριστεί από τους κακούς και μετά τους ξεπατώνει έναν έναν. Ο Τζάκυ, ξεφεύγει από τον πρώτο και μετά αρχίζει τα ακροβατικά. Ο μέσος καρατέκας/μποξέρ/όλτιμειτ φάιτινγκ τσάμπιον και τα ρέστα, χρησιμοποιεί χέρια και πόδια σα φονικά εργαλεία, άντε να πιάσει και κανά λοστό ή μπαστούνι του μπέιζμπολ ή καμιά μασιά από το τζάκι. Ο Τζάκυ χρησιμοποιεί πολυέλαιους, καρέκλες, βιβλία, τηλέφωνα, τους αντιπάλους του τους ίδιους, για να επιβληθεί στο ξυλίκι. Τέλος ο λούντγκρεν/βαντάμ/σιγκάλ/τσακ νόρρις/μπρους λι κρατά τη σύγκρουση σε ένα στενό πλαίσιο, άντε μέχρι δυο μέτρα ύψος σε καμιά κλοτσιά ή λίγα μέτρα πιο μακριά στο διάδρομο. Ο Τζάκυ χρησιμοποιεί και τις τρεις διαστάσεις με έναν φανταστικό τρόπο, όπου το πάνω και το κάτω και το πίσω και το ανάμεσα χάνουν τη συμβατική τους σημασία. Ο αντίπαλος βλέπει τοίχους, ταβάνια, κλειστές πόρτες, με ένα λόγο, βλέπει αδιέξοδα. Ο Τζάκυ βλέπει πατήματα για να ελιχθεί, να σκαρφαλώσει, να δώσει ώθηση, να στριφογυρίσει, να κάνει φλικ φλακ, να τραυματίσει, να ξεφύγει ή να τερματίσει τα μπουνίδια. Εκεί που άλλοι βλέπουν τοίχους, αυτός βλέπει ΔΡΟΜΟΥΣ. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, αυτός βλέπει ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΠΛΑ.

Ο Τζάκυ βλέπει τον κόσμο αλλιώς.

θες να παραγγείλεις κάτι; Εγώ παίρνω μια μπύρα ακόμα. Σε ακούω να ζητάς τζιν τόνικ, χωρίς καμιά φαντασία για καθημερινή απόγεμα, αλλά δε σου λέω τίποτα ακόμα. Είναι νωρίς να αρχίσω καφριλίκια.

Συνεχίζω λέγοντάς σου, ότι αυτό, έστω σε μικρότερο βαθμό, είναι κάτι που μπορείς να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να κάνει. Όλοι μεγαλώνοντας, ακούμε από γονείς, δασκάλους, φίλους, ακούμε από τους ΠΟΛΛΟΥΣ ότι ο κόσμος είναι ΕΤΣΙ και μαθαίνουμε να τον βλέπουμε ΕΤΣΙ. Αλλά ο Τζάκυ σε κάνει να βλέπεις ΑΛΛΙΩΣ.

Πας να πεις κάτι και σε διακόπτω. Μου φαίνεται ότι οι καλοί μου τρόποι έχουν αρχίσει να πηγαίνουν περίπατο. Αγόρασα στην Κίνα έναν παγκόσμιο πολιτικό χάρτη, σου λέω, και φυσικά η Κίνα είναι στο κέντρο, ο ειρηνικός σε όλο του το μεγαλείο και η Ευρώπη μια κλανιά στα πάνω αριστερά του χάρτη. Μεγαλώνοντας, είχα κρεμασμένο στο δωμάτιό μου τον κλασικό χάρτη του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ, με την Ευρώπη κατάμουτρα, ένα χάρτη ύμνο στην αποικιοκρατία και τον ψυχρό πόλεμο. Όμως πλέον, ο κόσμος έχει αλλάξει, τα κέντρα δύναμης και επιρροής έχουν μετατοπιστεί και χρειάζονται καινούρια μάτια για να δούνε τις αλλαγές, τις ευκαιρίες, τους τρόπους.. Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνεις τι σου λέω.

Στο σημείο αυτό τα παίρνεις. Αρχίζεις να λες ότι φυσικά και καταλαβαίνεις τι σου λέω και πως την έχω δει έτσι αλλαζονικά και ξερόλικα. Ανάβω τσιγάρο και σε αφήνω να συνεχίσεις. Δεν είσαι κανας μαλάκας, λες, αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές, ψάχνεις τις ευκαιρίες, χύνεις πάνω στις προκάτ αντιλήψεις των πολλών. Είσαι σίγουρα έλληνας, σε ρωτάω. Τα παίρνεις περισσότερο.

Κοίτα, δε χρειάζεται να σπάζεσαι. Μισό, να παραγγείλω μια μπύρα ακόμα. Οι Έλληνες της γενιάς μας είναι εξαιρετικά άτυχοι στο θέμα τούτο. Η ιστορία τραβάει παλιά. Έδωσες πανελλαδικές με το παλιό σύστημα, σε πίεσε η μάνα σου να συμπληρώσεις και τα 60 τμήματα που μπορούσες να δηλώσεις στο μηχανογραφικό, λέγοντας είναι καλό να μπεις κάπου αγόρι μου, και άμα θες ξαναδίνεις για να περάσεις στην πρώτη σου επιλογή. Έτσι ήθελες να μπείς χημικό και έγινες ιχθυοκαλλιεργητής, ή γούσταρες δικηγορία και βγήκες βιβλιοθηκονόμος ή είχες γκάβλα με τις διεθνείς σχέσεις, αλλά εντάξει, και το πτυχίο του λογιστή δεν είν κακό, καθόλου κακό. Μετά, κάτι οι μπύρες στα εξάρχεια, κάτι οι καφέδες στο θησείο, λίγες εκδρομές εδώ και κει να δεις φίλους που πέρασαν αλλού, 7 χρόνια μετά ήσουν επί πτυχίω, χρωστούσες 13 μαθήματα, θα μπορούσες να πιάσεις μια παρτ τάιμ δουλειά για τα μάτια του κόσμου και την τσέπη του πατέρα σου, αλλά δε σου κάθισε. Πήρες το χαρτί, ήρθε ο στρατός, έβαλες λυτούς και δεμένους να μην παρουσιαστείς αυλώνα, μετά κυνήγησες την κατ εξαίρεση μετάθεση, σκέφτηκες το γιώτα άοπλο, ντράπηκες, μετά αισθάνθηκες λίγο μαλάκας όταν σου έσκασε το παραμύθι η γκόμενα ότι δεν τραβάει άλλο και συ είχες ακόμα δυό μήνες στη Θήβα.

Παραγγέλνεις δεύτερο ποτό, λονγκ άιλαντ άις τη, και ξέρω ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Είσαι μαλάκας, λες, τίποτα από αυτά δεν παίζει και σιγά μη χέσω τη δική σου διαφορετικότητα. Δεν είναι κακή η δουλειά, σχετική με το πτυχίο, ψηλότερος ο μισθός από το βασικό και επιπρόσθετα, μέθυσες ρε μαλάκα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους καρατέκες και τους χάρτες και την Κίνα. Δε διαφωνώ, λέω, κάπου στην πέμπτη μπύρα χαλαρώνουν οι αρμοί που δένουν τις σκέψεις μου (άτσα και ποιητής, ο μπέκρας, σκέφτεσαι, αλλά δεν το λες), αλλά όλα αυτά σχετίζονται με υπόγειους τρόπους, το πως βλέπεις και ζεις τη ζωή σου είναι απόρροια των αντιλήψεων που έχεις για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Ας πούμε, θα μπορούσες να μάθεις μια ακόμα ξένη γλώσσα όταν ήσουν φοιτητής και το σπουδαστήριο ξένων γλωσσών στην Ακαδημίας έδινε ότι τμήμα γούσταρες σε γελοίες τιμές, αλλά δεν το κυνήγησες. Ανάμεσα στις 11.000 καφέδες, θα μπορούσες να μάθεις να δίνεις πρώτες βοήθειες, ή να οδηγάς ελικόπτερο. Θα μπορούσες να πάρεις μια υποτροφία, τότε που στην προ-ιντερνετική αρχαιότητα, έπρεπε να πάρεις λίστα ιδρυμάτων από το υπουργείο στη Μητροπόλεως ή το ίδρυμα Φουλμπράιτ και να πάρεις περατζάδα όλη την πόλη, μέχρι και σχετικά κτίρια στη Φυλής υπήρχαν, ανάμεσα στα μπουρδέλα, που δίνανε φράγκα που μέναν αζήτητα, γιατί βαριόσουν να περπατήσεις για λίγες βδομάδες.

Σου δίνω τσιγάρο, αν και ξέρω ότι παλέβεις να το κόψεις. Το σηκώνει η συζήτηση και επιπλέον είμαι και λίγο ασυνάρτητα χαιρέκακος, μιλάμε για ευκαιρίες και αυτοβελτίωση και αυτός είναι ο τρόπος μου να αυτοσαρκαστώ. Αυτό σίγουρα το καταλαβαίνεις. Στην ουσία, απλά έχω βαρεθεί την γκρίνια και το κλαψούρισμα. Πίσω από τα λόγια σου διακρίνω μια γραμμή πικρίας, στα σίγουρα πιστεύεις ότι είσαι έξυπνος και μορφωμένος και ικανός, αλλά η δουλειά σου και τα φράγκα που βγάζεις και η σχέση σου και οι φίλοι σου, δεν αντανακλούν κάτι τέτοιο. Το σκέφτεσαι και συ, αλλά δεν το λες. Με είπες αλαζόνα στην αρχή και τώρα δε θες να μου δώσεις πάτημα να στο αντιγυρίσω. Ξέρω τι λέω. Μόλις παρήγγειλα την έκτη μπύρα και ο ψυχαναλυτής που κρύβω μέσα μου γίνεται φλύαρος. Όπου νάναι θα με πιάσει οίστρος και θα αρχίσω να σου λέω γιαυτά που είδα και έκανα, για καμήλες στη μογγολία και ψάρεμα στη σιγκαπούρη και μεθύσια στην αφρική και πουτάνες στην τσεχία και αποθήκες στον ασπρόπυργο και μαστουρωμένες στη μασσαλία, και θα σου πω για φιόρδ και εκκλησίες και ωτοστόπ και ύπνο σε δάση και σε εργοστάσια και σε εισόδους ξενοδοχείων και σε ντότζο, και θα σου πω και για μαύρες και για άσπρες και για κίτρινες και θα σου πω για τα φράγκα, που μπορείς να δουλέψεις και να κερδίσεις και να επενδύσεις και να δανειστείς και να παντρεφτείς και να κληρονομήσεις και να επενδύσεις και να φτιάξεις και να κρύψεις και να χάσεις και να τζογάρεις και να αγνοήσεις και θα συνεχίσω και θα λέω και θα λέω γιαυτά που μπορείς να κάνεις και ποτέ δε φαντάστηκες, γιαυτά που θέλησες και ξέχασες στην πορεία, γιαυτά που φοβήθηκες να πεις και στον ίδιο σου τον εαυτό, για όλα αυτά που προδόθηκαν, επειδή δεν πήρες ποτέ ένα χάρτη με τον ειρηνικό στη μέση και δεν είδες τον Τζάκυ Τσαν με τα δικά του μάτια και επειδή ετοιμάζεσαι να φύγεις κιας παίζει ακόμα χάππυ άουερ, επειδή είναι πέμπτη απόγεμα και δεν πίνεις και δε μιλάς για τέτοια πέμπτη απόγεμα, αλλά σου εγγυώμαι, αν κάτι έμαθα, αν για κάτι είμαι σίγουρος, είναι ότι μόνο πίνοντας καθημερινή απόγεμα, αυτά τα λόγια και αυτές οι σκέψεις έχουν αξία. Οι αποφάσεις του σαβατοκύριακου δε θα σε πάνε ποτέ εκεί που θέλεις.

Αν κατάλαβες αυτό το τελευταίο, όλα τα άλλα είναι περιττά.

για ταξιδιωτικά βιβλία

Κάποιους μήνες πριν, μπορεί και πάνω από χρόνο, τα έπινα με ένα φίλο μου σε ένα ύποπτο μπαρ κοντά στο Στάδιο των Εργατών, μπάνιζα με την άκρη του ματιού μου μια ουζμπέκα πουτάνα και έλεγα διάφορα για ταξίδια και βιβλία. Κάποια στιγμή πέταξα την ατάκα, μόνο στα εγγλέζικα μπορεί κάποιος να κάνει σοβαρή ταξιδιωτική λογοτεχνία, ατάκα που τότε μου φάνηκε ιδιαζόντως σοφή, αλλά και τώρα που γράφω πρωινός και νηφάλιος μου φαίνεται αξιοπρόσεχτη. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα, τα εγγλέζικα τείνουν να αποχρωματιστούν εντελώς ιδεολογικά, κάτι που δε συμβαίνει με τις άλλες εθνικές γλώσσες. Ο βασικός λόγος είναι ότι έχουν καταστεί γλώσσα πρώτης ανάγκης και βασικής επικοινωνίας για αμέτρητους ταξιδιώτες και εμπόρους και φοιτητές και γραφιάδες κάθε τύπου και βρίσκονται σε χρήση αυτή τη στιγμή σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Αυτή τη στιγμή, σε κάθε χώρα, τουλάχιστον δυο τύποι μιλάνε εγγλέζικα και εξηγούν ο ένας στον άλλο, που είναι το κωλόμπαρο με τις καθαρότερες Ταϋλανδέζες, που θα δέσει το καράβι, ποιό κονβόυ διασχίζει την αποστρατικοποιημένη ζώνη, ποιό έγγραφο χρειάζεται υπογραφή για τον εκτελωνισμό, ποιό λεωφορείο πάει στο πανεπιστήμιο. Χιλιάδες ζευγάρια συνεννούνται εγγλέζικα κι ας ειναι γλώσσα που δε τους μάθαν οι γονείς τους.

Είναι ευκολότερο να γράψεις στα εγγλέζικα για τη Νότια Αφρική, και όχι στα αφρικάανς, είναι ευκολότερο να γράψεις στα εγγλέζικα για την Αλγερία, και όχι στα γαλλικά. Κάποιες γλώσσες κουβαλάνε λάθος πυροβολισμούς αιώνων. Επιπλέον, όταν γράφεις στη γλώσσα του Κέρουακ, του Χάντερ Τόμσον, του Μπόουλς και του Κίπλινγκ, είναι δύσκολο να περάσεις παπαριές απαρατήρητα και ατιμώρητα. Ελέγχεσαι ευκολώτερα. Υπάρχουν πάμπολλα ντοκουμέντα για όλες τις κωλότρυπες του πλανήτη, δόξα και τιμή αιωνία στη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία και τους υπαλλήλους της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών. Δυστυχώς, δε συμβαίνει το ίδιο με γραφτά σε μικρές γλώσσες, όπως ας πούμε, τα νέα ελληνικά, όπου τα ιδεολογικά σκαλώματα και η θεμελιώδης ανειλικρίνεια στήνουν πανηγύρι.

Πάρε για παράδειγμα, τον Καζαντζάκη. Τα ταξιδιωτικά του με φρικάρουν για δυο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι, ότι δε χρειαζόταν καν να ταξιδεύει για τα γράψει. Τα είχε προκάτ στο κεφάλι του. Τον φαντάζομαι στο τρένο ή στο λεωφορείο, πριν δει την Αλάμπρα για πρώτη φορά να έχει αποφασίσει τι θα γράψει για τους κίονες και τα χρυσά αραβικά χρόνια. Παρατηρώντας τις Ισπανίδες γύρω του, γράφει αυτά που είχε αποφασίσει μήνες πριν, όχι στερεότυπα, αλλά αρχέτυπα (παπαριές καμαρωτές), σκληρές ράτσες, άντρες φιλοπόλεμοι και μάτσο, αιώνια μητρικά πρότυπα, όλοι οι άνθρωποι αποσταγμένοι σε βολικά σχήματα και εκφράζοντες ωραίες και υψηλές ιδέες. Εγώ πιθανολογώ ότι οι συνταξιδιώτες του σκέφτονταν αν το φαί είναι έτοιμο στο σπίτι, αν θα γαμήσουν, τι ώρα θα σηκωθούν τη άλλη μέρα, άντε αν ζει ο γιός τους στον πόλεμο και πότε θα ξαναμείνει έγγυος η γυναίκα τους. Ψηλότερες ιδέες, δε γίνεται.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι διάλογοι του Καζαντζάκη γίναν μόνο μέσα στο κεφάλι του. Στην πραγματικότητα, αποκλείεται. Και δε λέω για τους διαλόγους του με τον Σβάιτσερ, ή τον Ουναμούνο, μορφωμένους και πολύγλωσσους τύπους με τους οποίους ο Κ. μπορεί να τάλεγε σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες, εννοώ αυτά που δήθεν έλεγε με χωριάταρους και οδηγούς ελκήθρων στους πάγους. Σκέφτομαι ότι οι δικές μου βαθιές κουβέντες με εξωτικούς ντόπιους είναι, δώσμου τη μπύρα σε Ντεμπέλε, μου τελειώσαν τα τσιγάρα σε Ζουλού, δεν τρώμε τόσο καφτερά φαγητά στην Ελλάδα με κινέζους ταξιτζήδες, 44 νούμερο έχεις με μαλαισιανούς παπουτσάδες και άλλα σε παρόμοια ένδοξο αρχετυπικό τόνο. Τώρα που το σκέφτομαι, απορώ πως δεν τον είχανε ξεφωνήσει τον Κ. για τα ταξιδιωτικά του, αλλά μάλλον πήρε άφεση αμαρτιών για άλλους λόγους.

Κάπου το πήγαινα με όλα αυτά, αλλά ξέχασα.

ξύδια και ταξίδια

Όταν ο Χέμινγουεη δεν ψάρευε, δεν κυνήγαγε και δε γάμαγε, έπινε σα να μην υπάρχει μεθαύριο. Το ίδιο και ο Λόντον, αν και στα τελευταία του χάλασε, πέρα από το να σκάβει για χρυσάφι και να γυρίζει τα νερά σε σαπιοκάραβα, τιμωρούσε το συκώτι του με εκρηκτικό ενθουσιασμό. Η λίστα θα μπορούσε να είναι πελώρια, αλλά για μένα αρκούνε αυτά τα δυο παραδείγματα γιαυτό που θέλω να δείξω - οι μεγάλοι ταξιδευτές είναι και μεγάλοι μπέκρες.

Δεν έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου φανατικούς ταξιδιώτες που να μη γίνονται κωλοτρυπίδες από ξύδια με την πρώτη ευκαιρία. Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Ένας απαυτούς είναι η τυχοδιωχτική αρπαχτικότητα, η λαχτάρα για ποικιλία και αλλαγή, όταν βρίσκεις ποτά απαγορευμένα ή δυσεύρετα στον τόπο σου, αψέντια, υλικό από παράνομα αποσταχτήρια, αλκοόλ κρατημένο σε μποτίλιες με φίδια, κομμένο με αίμα ζώων και τα λοιπά. Υπάρχει μια θαυμαστή και αρμονική αντιστοιχία: άνθρωποι που καταλήγουν σε τόπους που διαθέτουν τέτοια ποτά, είναι οι μοναδικοί που μπορούν να πιούν τέτοια ποτά. Οι ντόπιοι, ένεκα η σταθερή διαθεσιμότητα, δε μαγεύονται από κάτι τέτοια. Εκτός φυσικά από τους ντόπιους αλκοόλες.

Ένας άλλος λόγος είναι πολιτιστικός και ανθρωπολογικός - γνωρίζεις ένα λαό και μια κουλτούρα καλύτερα πίνοντας τα σκευάσματά τους. Μαύρες μπύρες στην Ιρλανδία, φερνέτ και πίλσνερ στην Τσεχία, κρασί με καρυκεύματα και ρούμι στη Γερμανία, βότκα σε ρωσία και ανατολική ευρώπη, μπάιτζιο στην Κίνα, σότζιου και μακαλί στην Κορέα, μεκόνγκ ουίσκι στην Ταϋλάνδη, σάκε στην Ιαπωνία, τεκίλα στο Μεξικό, μπέρμπον στον αμερικάνικο νότο, παστίς στη Μασαλία. Το εθνικό ξύδι λέει περισσότερα για έναν τόπο απότι μπορεί να μαζέψει το λόνλυ πλάνετ και η σία παρέα. Ξεγυμνώνει την εθνική ψυχή με τον καλύτερο τρόπο.

Ο τρίτος λόγος είναι πανομοιότυπος με το ένστιχτο που οδηγά τον πάνθηρα να κατουρήσει γύρω από το δέντρο του - μαρκάρουμε την περιοχή μας, το βασίλειό μας. Προεκτείνοντας τη σκέψη αυτή, σημαδεύουμε την πορεία μας, τη διαδρομή μας, νοερά βάζουμε σημαιάκια στο χάρτη του νού μας, τις περιοχές που κατακτήσαμε - άλλοι μετράνε το πού έβγαλαν λεφτά ή που γάμησαν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Κατουρώντας το Βολτάβα, ξερνώντας τις ακτές του ειρηνικού, κόβοντας οχτάρια σε προβλήτες της Ασίας, σαλιαρίζοντας με μπαρογκόμενες εκατό εθνικοτήτων, χαράζουμε μια προσωπική οδύσσεια κι αφήνουμε το στίγμα μας πριν μας προλάβει ο τάφος.

Επιπρόσθετος και σημαντικός λόγος είναι και τούτος: μαθαίνεις τον άλλο όταν τον δεις μεθυσμένο. Αυτή είναι μια σταθερά που διαπερνά όλες τις κουλτούρες και όλους τους ανθρωπότυπους. Ο μεθυσμένος είναι ο πιο ανοιχτός κι ειλικρινής άνθρωπος του σύμπαντος. Όλα αυτά που κρύβουνε ο καθωσπρεπισμός, η μάστιγα της πολιτικής ορθότητας, η τυπική επιφυλαχτικότητα, η υστεροβουλία που θέλει τους άλλους μέσα προς χρήσιν πάνε περίπατο μετά από μια χούφτα ποτά. Βλέπεις τις πρώτες ύλες του άλλου, τους φόβους του και τις ελπίδες του, τι ήθελε να γίνει και τι έγινε. Και φυσικά για τον ταξιδιώτη που πίνει με ντόπιους ή άλλους ταξιδιώτες, το ξύδι σπάζει τα στεγανά που θέτουν οι ξένες γλώσσες και συνήθειες και οδηγεί στην κατανόηση της αμοιβαίας ανθρωπιάς μας. Συνεκδοχικά, το να γίνεσαι λιωμίδι με ξένους σε ξένους τόπους, αίρει την καχυποψία με την οποία σε αντικρίζει ο απέναντι και ανοίγει απέραντους ορίζοντες προσωπικής εξέλιξης σε άλλους τόπους.

Πέρα από το σεβασμό που κερδίζεις πίνοντας ντόπια ζουμιά, αφήνεις πολύτιμο συνάλλαγμα σε μέρη λιγότερο ευνοημένα απτο δικό σου, τονώνεις την τοπική οικονομία, γίνεσαι πρεσβευτής του τόπου σου και συντηρείς μια πελώρια μηχανή που δυνητικά και κάποια στιγμή θα τερματίσει πολέμους, διακρίσεις και εχθρότητες, ένα πελώριο πλέγμα διακίνησης χρημάτων, προσώπων, ιδεών και καλής, μεθυσμένης, διάθεσης.

Κάθε ταξίδι είναι συνάμα και ταξίδι μέσα μας, στο βαθύτερο εαυτό μας. Καθισμένος σιωπηλός με ένα μπουκάλι κοριοζούμι μπροστά σου σε μια ξένη πόλη, βυθίζεσαι βαθύτερα μέσα σου απότι μετά από έξι χρόνια ψυχανάλυση. Και φυσικά επειδή κάποιος ταξιδεύει δε σημαίνει ότι οι δαίμονές του παύουν να του κρατούνε συντροφιά. Τα κουβαλάμε όλα μέσα μας, αυτά τα γεμάτα νύχια σκοτάδια που γρατζουνάνε τα σπλάχνα μας, και ζητάνε απαντήσεις καρφωμένες στον πάτο της μπουκάλας.

Το αλκοόλ είναι το καλύτερο λιπαντικό στη σύναψη ερωτικών και κοινωνικών σχέσεων, έμπνευση σε υγρή μορφή, θάρρος μέσα σε ποτήρι, ιστορίες και προτάσεις που ασφυκτυούν κάτω από το πώμα και θέλουν να τιναχτούν ελεύθερες. Πήγαινε σε μια πόλη που δεν ξέρεις κανέναν, που δεν ξέρεις τη γλώσσα, που δεν ξέρεις που θα μείνεις και γιατί, πήγαινε γραμμή στο μπάρ που βρίσκεται μακριά από την κεντρική πλατεία, μακριά από τα πολλά φώτα, το μπαρ δίπλα στη σιδηρογραμμή ή στα όρια της βιομηχανικής περιοχής, κάθισε και ζήτα ένα ποτήρι βαρελίσια και ένα ποτήρι ουίσκι. Συγχαρητήρια. Μόλις έκανες το πρώτο βήμα στη μακρά πορεία που κάνουμε όλοι μας για να κερδίσουμε πίσω τον εαυτό που μας έκλεψαν.

αποτυχημένη άσκηση αυτοπειθαρχίας

Καθώς η αυτοκυριαρχία μου πάει περίπατο, καταλαβαίνω απόλυτα και μέχρι τα κόκκαλά μου τον τυπάκο της φωτογραφίας:

Γλωσσικά ζητήματα

Χρησιμοποιώ αρκετά ξένα τοπονύμια και κύρια ονόματα στα κείμενά μου, και μόλις συνειδητοποίησα ότι είμαι αρκετά ασυνεπής στην απόδοσή τους με ελληνικούς χαρακτήρες. Συχνά αποφεύγω να τονίζω, ακόμα κι όταν υπάρχουν τουλάχιστον δυο συλλαβές. Άλλες φορές, πετάω ένα κεφαλαίο στη μέση της λέξης για να δείξω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ξεχωριστή λέξη, αντί για δεύτερη συλλαβή. Ο λόγος είναι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως ικανοποιητικός τρόπος για απόδοση ξένων λέξεων που προέρχονται από μη αλφαβητικές γραφές στα ελληνικά. Για παράδειγμα, οι κινέζικες λέξεις που χρησιμοποιώ είναι αδύνατο να αποδοθούν με ακρίβεια, ακόμα και στη στάνταρ λατινικοποίηση με 4 σημάδια τονισμού, το λεγόμενο pinyin σύστημα που χρησιμοποιείται ευρέως υποκαθιστώντας τους κινέζικους χαρακτήρες. Από την άλλη, ένα σχόλιο του τούκυ σε ένα από τα πρώτα κείμενά μου με έκανε να σκεφτώ ότι κάποιος που ενδεχομένως θα ήθελε να ψάξει πληροφορίες για κάτι που έγραψα θα συναντούσε δυσκολίες χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης.

Φυσικά, θα μπορούσα να διευκολύνω την κατάσταση, αν κάθε που ρίχνω μια κινέζικη λέξη με ελληνικά γράμματα, γράφω και την pinyin εκδοχή, καθώς και τους κινέζικους χαρακτήρες, αλλά αυτό είναι μια χρονοβόρος διαδικασία και μια προοπτική που δε με ενθουσιάζει καθόλου. Ως συνέπεια αυτών, χάνω το δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ για την φρικαλέα απόδοση κινεζικών λέξεων σε άλλους τόπους του ελληνικού δικτύου. Αυτό δεν είναι και τόσο κακό, διότι τη στιγμή που ένας δικτυακός τόπος αρχίζει να τα χώνει σε έναν άλλο πάνω σε ζητήματα φόρμας και όχι ουσίας, περνάει σε μια αυτοαναφορική φάση χάι τεκ αυνανισμού.

Σχετικά με την ελληνική ορθογραφία μου, δε θα αναλωθώ σε ψευτομετριοφροσύνες. Πρέπει να τονίσω ότι όταν γράφω λέξεις όπως αβγό, παρασκεβιάτικα κλπ., γνωρίζω πως αποκλίνω από τη σωστή ορθογραφία, αλλά το κάνω επίτηδες για μια πλειάδα λόγων ( το βήτα μου θυμίζει βυζάκια και ως εκ τούτου το χρησιμοποιώ συχνότερα, το χ και το φ μεταφέρουν μεγαλύτερη αμεσότητα από το κ και το π, το στρίμωγμα συμφώνων συμβολίζει ευκολότερα το βάρος της χειρονακτικής εργασίας της ανάσυρσης αναμνήσεων).

Αν γινόταν, θα ήθελα να γράφω όπως ο Ναϊπώλ, ή ο Λε Καρρέ, δηλαδή σε μια πρόζα κυνική και ακριβόλογη, με σπάνια δείγματα λυρισμού. Στο ελληνόφωνο δίκτυο υπάρχει υπερβολή στην έκφραση που σπάνια συμβαδίζει με την αξία του περιεχομένου. Από την άλλη, μου αρέσει να διαβάζω το Βαγγέλη και αυτόν εδώ τον τύπο, επειδή αν και ιδεολογικά με χωρίζουν πολλά και από τους δυο, θεωρώ ότι αξιοποιούν τη γλώσσα μας με έναν δυνατό τρόπο, τόσο δυνατό που σε οποιαδήποτε λογική χώρα θα είχανε βγάλει ένα καζίνο φράγκα γράφοντας βιβλία.

Για μένα, ιδανική αξιοποίηση του μέσου θα ήταν να υπάρχουν μόνο εξειδικευμένα βλόγκια, δηλαδή να γράφουν πυροσβέστες, ειδικοδυναμίτες, φύλακες σωφρονιστικών καταστημάτων, πουτάνες, λαθρέμποροι, μάγειρες, ακροβάτες και λοιποί για τις εμπειρίες τους, μόνο για πράματα που ζουν και ξέρουν άριστα. Το περί πάντων μπλα μπλα μπορεί να συντηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μόνο αν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι, όπως προσωπική γνωριμία με το γράφοντα ή πελώριο ταλέντο στην έκφραση. Αυτή η διαπίστωσή μου με φέρνει σε δύσκολη θέση, διότι ναι μεν προσπαθώ να περιορίσω τη θεματολογία μου, αλλά ακόμα κι έτσι δεν ξέρω ποιόν και γιατί θα μπορούσε να ενδιαφέρει.

Τελικά, όπως έγραψε ο μεγάλος Μπουκόφσκι, όλα αυτά είναι το διανοητικό αντίστοιχο του να λιμάρει κανείς τα νύχια του.

Πλεονάκις εμπυροπότησάν με εκ νεότητός μου και ουκ ηδυνήθησάν μοι

Μπορεί να είμαι κατά του ελιτισμού σε ξυδοθέματα και υπέρ μιας αταξικής προσέγγισης του αλκοόλ, μπορεί να στηρίζω την ιδεολογία της φτηνής μπαρότσαρκας και να φρονώ πως μετά την 4η μπύρα ή το 3ο ποτό όλες οι γεύσεις είναι ίδιες, μπορεί να πίνω για να σκοτώσω μνήμες και όχι για να μάθω νέα κόλπα στον ουρανίσκο μου, μπορεί να έχω κατεβάσει αμέτρητες μπύρες φριχτής ποιότητας σε μια εικοσάδα χώρες, παρόλα αυτά, επικροτώ την προσπάθεια των παιδιών να ενημερώσουν το ελληνόφωνο δίκτυο σε θέματα ζύθου. Για πολλούς από μας, η μπύρα είναι η μακροβιότερη και πιστότερη σχέση μας. Αν δεν την πάρουμε στα σοβαρά είμαστε χάλια γκόμενοι.

αυνανισθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη

Γενικά, κατα κανόνα και όπως έχω ξαναγράψει, είμαι ενάντιος στα λάιφσταϊλ περιοδικά, τη γκλοσσαρισμένη πορνογραφία τύπου 80ς και το βαρετό έντυπο ερωτισμό που αναπαράγει φωτοσοπάδικες φαντασιώσεις που έχουν καταστεί απαρχαιωμένες, ένεκα η επέκταση του διαδικτύου και της ερασιτεχνικής πορνογραφίας. Δε βρίσκω κανένα λόγο πλέον να κυκλοφορούν σήμερα γκατζετάδικα "περιοδικά για τον άντρα" που πετάνε φωτογραφίες από κότερα, ηχοσυστήματα και σιλικονάτες ξανθιές και θεωρώ πως συνιστούν παλινδρόμηση για την ερωτική κουλτούρα του καιρού μας.

Από την άλλη, πριν μάθει κανείς να τρέχει, πρέπει να μάθει να περπατά γιαυτό και γω χαιρετίζω την προσπάθεια του κινέζικου FHM, που έχει μόλις δυο χρόνια και ηγείται μιας προσπάθειας σε μια χώρα που είναι πρακτικώς αδύνατο να βρει κανείς αντρικά αποσμητικά στη συντριπτική πλειοψηφία των πόλεων. Εντέλει, όλες οι επαναστάσεις ξεπερνιούνται από τα ίδια τα γεγονότα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μη συμβούν σε πρώτη φάση.

Η δικαίωση του Νίτσε

Οι σάρκες πνίγουν το σταυρό, αλλά το κλειδί του σολ ανενόχλητο.

On memory

Borges once wrote a story about a man of prodigious memory, one who could recollect without the slightest effort every single event of his past and every single perception or idea that assailed his senses and his intellect. So much so, that in order to recreate the happenings of a single day, he needed an entire day. The story moves on; the protagonist dies of lung cancer, as he spends his days smoking and remembering in front of his bedroom window.
In a sense, this naive fantasy defines memory as remembrance or recollection: the metaphors are borrowed from the world of manual labour. Gather, collect, bring back. Rediscover, as in unearth, exhume, drag into the surface. The material lies hidden or trapped. The endeavour lies in bringing it to the light.
On a deeper level, the story exhibits certain preconceptions common to the western literary world, regarding the nature of the self: the subject as something concrete and specific, the ego as unalterable identity, forever encaged within the confines of its being. Of course, this is not stated and yet, goes without saying: to remember, is to assume the unalterability of the self, the persistence of the subject through time. I can only recollect my own memories and that is made possible because my essence was the same then, as is now.


Layers of assumed a prioris and a network of misguided connections, between identity and memory, between the self and the world, between the subject and the object. A treatise on memory as basically a vindication of a naive realism.

Let's derail this train of thought by - first of all- redefining memory as interpretation and not recollection. As recreation and not regathering. What does it mean, to remember an event? Of what does this effort consist? What is an image to the memory of an image or a smell to the attempt to restate its effect?

St. Augustine's Confessions are mainly comprised of the efforts of a single man to come to terms with his past. His purpose is didactic: observe, and learn from my mistakes. Augustine takes no pleasure in remembering his sinful youth. He does not actually remember the guilty pleasure of stealing an apple from someone's apple tree; he remembers what was (or must have been) pleasurable, with guilt. And that makes all the difference. His attempts to judge his past actions are done through a prism he acquired later in life. Augustine does not remember stealing an apple. He remembers that he stole an apple. The man and the boy are two distinct moral entities. Augustine was baptized and hence, reborn. A new person. He cannot have memories of who he was, since the person he was is dead and buried. He recounts his past as one would when narrating the adventures of another. Passing judgment and yet, detached.

2

This sort of detachment from one's past actions, thoughts and initiatives already marks a split in the core of the self. It resembles a self-induced amnesia. It is not a case of selective memory, but rather a transformation of the person to such an extent, that memories can no longer be associated with their subject. The guilt or the elation involved in the process of recollection means nothing. These are a posteriori dressings, the feelings of the judge and not those of the accused.
A moral metamorphosis is a re-invention of the self: the newborn has no outstanding accounts. No personal history. No past and hence no memories. To remember who you once were requires a transgression of the being you have become, a self-evident impossibility. Or at least, a transposition of your present worldview upon your past. Which is of course, what Augustine does: with absolution within his grasp, he looks down and chastises and moralizes. He is not concerned with the repercussions of this past. He is thankful that it's his past and not his present. Because, in the truest sense of the word, his past is not his own.

A religious awakening has on memory almost the same effect as a psychotic episode. And that happens because both eventualities attack one's most innermost retreat: one's sense of identity. A severe schizophrenic beholds his image in the mirror and does not recognize it as his own. A reborn Christian beholds his past through the prism of his new found faith, without essentially recognizing it. They both identify themselves with a complete disregard for their past image.
The connection between psychological disturbance and memory loss lies not as much in the new topography of the brain, as it does in the plateau designated between the new form of perception and the new definition of identity: insanity restructures stimuli perception, behavioural patterns and self awareness. In exactly the same way religion does. One can almost treat religion as a form of insanity.

3

An amnesiac will get depressed, like any other, out of a sense of failure: the failure to identify or self define. And like anyone else suffering from depression he can exit the pit by rationalizing. Only in the amnesiac's case, that requires more than just the invention of a future. It also takes inventing a past.
Recovering amnesiacs will delude themselves with pseudo-memories, the result of others' accounts and their own self-fulfilling prophecies. Narrations, dreams, suspicions of familiarity - these will be the building blocks of the past.

4

I came across Feyerabend's autobiography, and as is the case with philosophers' autobiographies, its form reveals more than its content. He begins by explaining how it was only recently that he acquired an interest for his roots and early years. He sets off by asking about his parents, who were those people that taught him a language and a way to view the world...
And already, a problem. Feyerabend writes his memoires in English, not German. Yet he recounts thoughts and feelings and intentions of a time before English was available to him. Can such an experiment be valid? Can one remember in a certain language a thought formed in another? What is the value or validity of my own little experiment, explaining in a language that is not my own my thoughts on the nature of memory, when my own ability to recollect is severely impaired?

5

My earliest memories revolve around a time when I could actually drag even earlier memories into the surface, so in a sense, I remember a time when I remembered. These recollections - if such a term is applicable- refer to maybe a couple of years before my adolescence, when abstract thinking was not yet within my grasp and I could absorb without having to filter everything through numerous layers of interpretation. As a 12-year old, I could remember clearly as far back as kindergarten and suspected memories of a time even before that, although they were very vague in their imagery and the feelings they evoked. So after a process of repetition, I can still narrate events of my childhood, without actually remembering, but recounting with the certainty that if the words are there, it's unimportant that the images can no longer be restored. Because in all honesty, I remember fuck all. I can say to you, one day, in primary school, my teacher slapped me in the face and made me stand in the corner during the geography lesson, because I was making too much noise. The words are familiar, repeated to me by others, repeated to myself by myself, but the memory is actually absent. I have a mental image of me standing in a corner, but this is probably a pseudo memory, an abstraction out of all the corners in all the classrooms I have seen in my life. The teacher was a young woman. But her image eludes me. Did I stand for the whole class, or just a few minutes? And at the end of the day, is this a memory, or a very vague mental recreation of a story repeated through various sources and delivered from different perspectives through the years?
I cannot remember many things from a time when my face was very different and my body much smaller. My world was different back then. I can say, I remember hiding under the table in the dinning room and my parents trying to get me to stand up. But I don't actually remember. It makes sense that I would be hiding there and there is a picture forming in my head, of me crouching under the table, whose exact shape or colour I find impossible to recollect, but that is also what probably remains after having crawled under tables for a number of times throughout a number of years.

There are no memories of singular events. Only the echoes of actions repeated and recounted.

Ένα επιχείρημα κατά

της γραμμικής εξέλιξης της ιστορίας είναι η φωτογράφηση της Πάμελα Άντερσον στο playboy αυτού του μήνα. Ουσιαστικά, με μεταφέρει 15 χρόνια πίσω, σε καταστάσεις προ ιντερνετικής πορνογραφίας, στα πρώτα ξυρισμένα μουνιά της δεκαετίας του 90, στη σιλικονάτη αισιοδοξία της δύσης μετά το θρίαμβό της στον Ψυχρό Πόλεμο. Είναι τα βυζιά που θα έγλυφε ο Γκόρντον Γκέκο στο Γουόλστρητ, το τραπεζάκι που θα έκοβε την κόκα του. Είναι ρετρό και αυτοαναφορική η φωτογράφηση και με κάνει να απορώ που έντυπα όπως το playboy συνεχίζουν να υπάρχουν, ενώ έχουνε ξοφλήσει ιστορικά, ένεκα η τελεολογία της εξέλιξης των ερωτικών ηθών και τα τέτοια.

Κάτι η δικτυακή άνοδος της ερασιτεχνικής πορνογραφίας, κάτι η ποικιλία του στυλ "καμποτζιανή νοικοκυρά τεντωμένη σε μπαμπού", και κυρίως λόγω της υπερέκθεσης ειδώλων όπως η Πάμελα, η φωτογράφιση αυτή χάνει τον ερωτικό της χαρακτήρα και γίνεται ακαδημαϊκή, ασφαλής και ουσιαστικά αχρείαστη. Πρέπει να σκαλίσω φιλότιμα τη μνήμη μου, για να ανεβάσω μια πραγματικά ερωτική εικόνα με την πάμελα, κι όταν λέω ερωτική εννοώ που θα έκανε έναν έφηβο να πάει να την παίξει στο νιπτήρα όσο πιο σύντομα γίνεται. Πρέπει να γυρίσω ακόμα και σε προ μπέηγουοτς εποχές.

Παντρεμένοι με Παιδιά. Ο Αλ και η Πέγκυ έχουνε τσακωθεί και η Πάμελα, παντελώς άγνωστη τότε, έχει αράξει στο κρεβάτι του Αλ φορώντας ένα μπέιμπι ντολ. Ο Αλ δυσφορεί, η Πέγκυ μπαίνει στην κρεβατοκάμαρα φέρνοντας ένα ποτήρι νερό και λέει στην Πάμελα "διψάει συχνά στη μέση της νύχτας". Κονσέρβα χειροκροτήματα, θρίαμβος για την Πέγκυ, η Πάμελα χάνει το παιγνίδι. Αλλά το μπέιμπι ντολ στοιχειώνει. Ακόμα και στην προσιλικονάτη περίοδο.

Είναι τρομερό. Αλλά ίσως να είμαι αυστηρός. Ίσως κάπου στη μέση της μογγολικής στέπας, στον εξωιντερνετικό κόσμο, ένας έφηβος ανακάλυψε φωτογραφίες της Μαντόνα από το 1987 και μόλις την έπαιξε.